<>

Als Elvis in de problemen was, wendde hij zich voortdurend tot geestelijke begeleiding, soms tot boeken, soms tot personen, maar hij scheen de meeste troost en voldoening te vinden in gospelmuziek. Hij zong gospelmuziek en zijn eigen persoonlijke platenverzameling, de platen waar hij naar luisterde, bevatte altijd een groot deel vangospelplaten,
met name de zuidelijke gospel kwartetten.

Elvis’ liefde voor gospelmuziek lijkt zijn hele leven lang te hebben voortgezet. In de documentaire Elvis on Tour zei Elvis: ‘We doen twee shows per nacht gedurende vijf weken, nog vele keren gaan we daarna naar boven en zingen we tot het daglicht, gospelsongs. We zijn ermee opgegroeid. Het stelt min of meer je geest op je gemak. Tenminste, het mijne.’

Als kind bezocht Elvis de bijeenkomsten van First Assembly of God Church bij in
Oost-Tupelo met zijn ouders.


Rev. W. Frank en Corene Smith

Rev. W. Frank Smith was de voorganger en was daar niet lang, toen Elvis op zijn negende de doop met de Heilige Geest ontving. Dit was geen oude, traditionele kerk in het land, maar een eenvoudige kerk die bijeenkwam in een gebouw in een van de armere volkswijken van Oost-Tupelo, dat er niet heel anders uitzag dan de huizen eromheen. Het was een kleine gemeenschap van ongeveer 25 leden, van wie sommigen familieleden waren van Elvis aan zowel de kant van zijn moeder als die van zijn vader. De neef van zijn vader, Sayles Pressley, was een van de belangrijkste zangers en had ook een gospel kwartet georganiseerd. De eerw. W. Frank Smith speelde gitaar en gaf een paar akkoorden en gitaarruns aan Elvis door.

Smith vertelde Albert Goldman dat toen hij hem les gaf, hij merkte dat Elvis al een instructieboek voor gitaar had. De kerk had een piano en
Rev Smith zou soms ook zijn gitaar bespelen.

De Assemblies of God kerken zijn een tak van de Pinksterbeweging. Net als bij veel nieuwe bewegingen waren de eerste bekeerlingen mensen die op zoek waren naar hoop, en velen waren arbeidersklasse mensen zoals de Presley’s. De pinksterbeweging was grotendeels een ontwikkeling van de twintigste eeuw. Het begon lang na de perioden van oppositie tegen muziek in kerken toen muziek al een vast onderdeel was van de meeste reguliere kerken. Als een nieuwe beweging waren de Pinkstermensen bereid nieuwe muziek te accepteren en nieuwe manieren om de Heilige Geest te ervaren. Ze hebben de populaire muziek van hun tijd niet veroordeeld. De Pinkstergemeenten stonden ook open voor vrouwelijke evangelisten en begonnen als een interraciale beweging. Omdat veel rock-‘n-roll-pioniers zoals Elvis Presley en Jerry Lee Lewis een Pinkster-achtergrond hadden, wordt vaak aangenomen dat er vanuit die achtergrond enige stilistische invloed moet zijn geweest. In plaats van stilistisch te zijn, lijkt de grootste bijdrage te bestaan ​​in de acceptatie van muziek als een geschenk van de Heilige Geest. Er was een ontvankelijkheid voor het idee van muziek als onderdeel van het hart van de christelijke ervaring en een manier om die overtuigingen openlijk en emotioneel uit te drukken.

<>