Index>

Interview Johnny Cash – Juni 25, 1993 – Glacier Park, Montana

Wanneer had u voor het eerst een idee van wat u wilde doen?
Johnny Cash: Ik denk dat de eerste keer dat ik wist wat ik met mijn leven wilde doen, was toen ik ongeveer vier jaar oud was. Ik was aan het luisteren naar een oude Victrola, die een spoorwegnummer speelde. Het liedje werd ‘Hobo Bill’s Last Ride’ genoemd. En ik dacht dat dit het mooiste, verbazingwekkende was dat ik ooit had gehoord. Dat je deze muziek kon pakken, het zou zo uit die doos komen. Vanaf die dag wilde ik op de radio zingen. Dat was het grote ding toen ik opgroeide. De droom was om te zingen op het radiostation in Memphis. Zelfs toen ik in 1954 uit de luchtmacht stapte, ging ik regelrecht naar Memphis en begon ik op deuren te kloppen bij het radiostation. Ik heb vanalles geprobeerd.

Johnny Cash: Ik ben opgegroeid in de jaren ’40 en ik heb al die geweldige toespraken gehoord, zoals Winston Churchill. Zijn beroemdste of beruchte toespraak was een toespraak die uit zeven woorden bestond. Hij stond voor de afstudeercursus en zei: ‘Nooit, nooit, nooit, nooit, geef nooit op.’ En toen zei iemand anders: ‘Elke dag word ik op alle mogelijke manieren beter en beter.’ Ik geloofde dat niet speciaal over mezelf, maar ik zei het elke dag en ik liet mezelf geloven en het werkte. Ik zette door. Ik heb mijn droom nooit opgegeven om ‘op de radio te zinVertel ons hoe die droom uitkwam. Wie gaf je je eerste grote doorbraak?
Johnny Cash: Sam Phillips, bij Sun Records. Er was een label genaamd Sun Records in Memphis dat behoorlijk heet was, met Elvis Presley, en twee of drie lokaal bekende country-acts, en enkele black-, blues- en gospelzangers. Toen ik uit de luchtmacht stapte, ging ik en klopte op die deur en werd weggestuurd. Ik belde drie of vier keer terug voor een interview, werd afgewezen. Dus op een ochtend kwam ik erachter hoe laat de man naar zijn werk ging. Ik ging naar beneden met mijn gitaar en ging op zijn schreden zitten totdat hij daar aankwam. En toen hij daar aankwam, stelde ik mezelf voor en hij zei: “Jij bent degene die heeft gebeld.” Ik zei: “Ja.” Weet je, ik moest de kans grijpen, hij zou me binnen laten komen, of hij zou me wegrennen, me weer afwijzen. Blijkbaar werd hij die ochtend wakker aan de rechterkant van het bed. Hij zei: “Kom binnen, laten we luisteren.” Dat deed hij. Hij zei: “Kom morgen terug en breng wat muzikanten.” Dus ging ik naar de garage waar ik werkte, waar mijn broer Roy werkte, en werd daar voorgesteld aan twee muzikanten. Bracht ze terug naar de studio en de volgende dag was onze eerste sessie. We hebben de nummers opgenomen en vrijgegeven die we de tweede dag hebben opgenomen.
Het was toen heel eenvoudig. U maakte zich geen zorgen over regelingen. Het was opname op één spoor.
gen’. En die droom kwam uit in 1955.

Vertel ons hoe die droom uitkwam. Wie gaf je de eerste grote doorbraak?
Johnny Cash: Sam Phillips, bij Sun Records. Er was een label genaamd Sun Records in Memphis dat behoorlijk heet was in die tijd, met Elvis Presley, en twee of drie lokaal bekende country-acts, en enkele black-, blues- en gospelzangers. Toen ik uit de luchtmacht kwam, ging ik erheen en klopte op die deur en werd weggestuurd. Ik belde drie of vier keer terug voor een praatje, werd afgewezen. Dus op een ochtend kwam ik erachter hoe laat die man naar zijn werk ging. Ik ging erheen met mijn gitaar en ging op zijn stoep zitten totdat hij daar aankwam. En toen hij daar aankwam, stelde ik mezelf voor en hij zei: ‘Jij bent degene die heeft gebeld.’ Ik zei: ‘Ja.’ Weet je, ik moest die kans grijpen, hij zou me binnen laten komen of hij zou wegrennen, me weer afwijzen. Blijkbaar werd hij die ochtend wakker aan de rechterkant van het bed. Hij zei: ‘Kom binnen, laten we luisteren.’
Dat deed hij. Hij zei: ‘Kom morgen terug en breng wat muzikanten mee.’ Dus ging ik naar de garage waar ik werkte, waar ook mijn broer Roy werkte, en werd daar voorgesteld aan twee muzikanten. Ik bracht ze mee naar de studio en de volgende dag was onze eerste sessie.
We hebben de nummers opgenomen en ook de tweede dag hebben we opgenomen.
Geen zorgen over regelingen. Het was een opname op één spoor band.

Toen je jong was, was er een bepaald boek dat je las dat belangrijk voor je was?
Johnny Cash: ik las een boek toen ik ongeveer 12 jaar oud was over een indiaan genaamd Lone Bull. Lone Bull had geprobeerd weg te gaan en een buffel te doden. Hij glipte het dorp uit, tegen de wensen van zijn vader in en ging naar buiten. Hij zou een held worden en een buffel doden en het mee brengen naar het dorp, zodat zijn familie en de andere mensen vlees hebben. En de oudsten van het dorp wisten van de buffelkudde. Ze wisten dat het er was en ze maakten plannen om te gana jagen en een paar buffels af te schieten, eten voor de hele winter en de volgende lente. Lone Bull wilde een held zijn. Hij ging uit met zijn pijl en boog en doodde een kalf en leidde de kudde naar de volgende staat. Hij droeg dit kalf naar huis, zijn familie werd gevoed, maar ze werden wel verbannen uit het dorp. Ze moesten het dorp verlaten. Lone Bull werd een zwerver, totdat hij een dorp vond dat hem zou accepteren. In dat volgende dorp waar hij werd opgenomen, organiseerde hij de buffeljacht die winter, en ze hadden meer vlees dan dit dorp ooit had gehad. Dus ik leer van mijn fouten. Het is een zeer pijnlijke manier om te leren, maar zonder pijn is het oude gezegde: er is geen winst te behalen. De filosofie van Lone Bull was: ‘Ik word uit dit dorp geschopt, maar ik zal opgroeien en ik zal bij een ander komen en ik zal doen wat ik wilde doen, dat was de mensen voeden.’ Dus ik voed mijn mensen nu.

Veel mensen laten je falen. Jij zegt dat je verder moet gaan.
Johnny Cash: je bouwt voort op een mislukking. Je gebruikt het als opstapje. Sluit de deur van het verleden. Je mag de fouten niet te vergeten, maar je blijft er niet bij stilstaan. Je laat het geen enkele vorm van je energie, of een van je tijd, of een van je ruimte zijn. Als je het analyseert terwijl je vooruitgaat, zul je nooit twee keer in dezelfde val trappen, wat ik niet kan zeggen dat ik niet schuldig ben geweest aan doen. Maar mijn advies is, als ze je benen eenmaal zullen breken als je die plek binnengaat, blijf daar weg.

Was er een bepaalde persoon die heel belangrijk voor je was als kind?
Johnny Cash: In mijn kleine wereld, in het noordoosten van Arkansas op een katoenboerderij, was het mijn broer, Jack. Hij was mijn inspiratie. Hij was twee jaar ouder dan ik en hij werd op 14-jarige leeftijd vermoord. Ik wilde altijd zoals hij zijn. Hij was een sterk persoon, hij was een bijbelstudent, hij was fysiek in perfecte staat. Ik wilde altijd zoals hij zijn. En toen hij stierf, was mijn beste vriend nog steeds mijn moeder en moedigde ze me altijd aan om te zingen. In feite waren we erg arm en ze nam de was op van de schoolleraren, waste hun kleren om geld te verdienen om me zanglessen te geven. Na ongeveer drie lessen zei de stemleraar: ‘Neem geen les meer in zang, doe het op jouw manier.’ Ik was blij voor mijn moeder dat ik ze niet hoefde te nemen.

Je hebt je vader niet genoemd.
Johnny Cash: Mijn vader was een man van liefde. Hij hield veel van me. Hij werkte hard in de velden, maar mijn vader sloeg me nooit. Nooit. Ik herinner me nooit een echt dwars, onvriendelijk woord van mijn vader. Hij was een goede, sterke man die voor zijn gezin zorgde. Dat was zijn enige doel in het leven toen ik opgroeide.

Het klinkt alsof je ouders je pad ondersteunden.
Johnny Cash: Dat waren ze. Vooral mijn moeder. Ze was de meest muzikale in het gezin. Ze speelde een beetje gitaar en piano, en hield van zingen. Vanaf het moment dat ik begon te zingen toen ik klein was, moedigde ze me altijd aan om het ook te doen. Ik vertelde haar toen ik 12 was dat ik op de radio ging zingen. Ze moedigde die droom aan. Muzikaal gezien waren mijn inspiraties degene die populair waren op de radio: Jimmy Rodgers, de familie Carter – die de familie van mijn vrouw is – zwarte blues muziek, vooral ook de zwarte Gospelzang en blanke Gospelgroepen, zoals de Blackwood Brothers en de Chuckwagon Gang. Of cowboyzangers zoals Gene Autry en Bob Wills. Ik hield van het beeld van de man met de witte hoed die al het verkeerde corrigeerde.

Je stem klinkt niet als de stem van iemand anders. Je hebt vast veel vertrouwen gehad dat je een stem had.

Johnny Cash: Dat deed ik.

Johnny Cash: Het gaat terug tot die muziekleraar toen ik 12 jaar oud was. Na de derde les zong ik een populair volkslied van die dag. Ik ben de naam vergeten. Ik denk dat het een Hank Williams was, nee, het was te vroeg voor Hank Williams, denk ik. Wat het lied ook was, ik zong het niet zoals de artiest het op de radio had gezongen. En ze zei: ‘Je bent een liedstylist.’ Ze zei: ‘Doe het altijd op jouw manier.’ En vanaf mijn twaalfde vergeet ik dat niet. Maar zo moest ik het doen, want zo hoorde het bij mij. Ik moest het op mijn manier doen. Ik kon die noten niet lezen, die geweldige liedjes zingen, zoals veel van die zangers dat konden, maar ik kon het wel op mijn manier doen, de manier waarop ik me goed voelde. En daar gaat muziek over, emotie.

Kun je praten over een paar momenten die hoogtepunten voor jou waren?
Johnny Cash: Toen ik op 1 Maart 1968 June Carter trouwde. Mijn zoon werd geboren op 3 Maart 1970. Mijn inductie in de Country Music Hall of Fame, het ultieme voor een countryzanger, in 1980. Toen, van alle dingen, de Rock ’n Roll Eregalerij in 1989. Ze erkenden mijn Rockabilly-roots, neem ik aan. Maar de grote voor mij, degene die het meest voor mij betekende, was de Hall of Fame van de Songwriter. Een talent herkennen dat van God door een persoon komt. Dat betekent meer voor mij. Het staat op een klein standaardje net als je bij mijn deur komt. Het is het eerste dat je ziet als je in mijn huis komt.
Daar ben ik heel trots op.

Wat zijn de belangrijkste kwaliteiten voor succes in muziek?
Johnny Cash: Houden van wie je bent en wat je doet, en vertrouwen hebben in je vermogen om het te doen. Je moet je beperkingen kennen. Ik weet niet wat je beperkingen zijn. Ik ontdekte wat de mijne waren toen ik twaalf was. Ik ontdekte dat er niet veel beperkingen waren, als ik het op mijn manier deed. Ik heb het niet over ego, en arrogantie en grootse gevoelens. Ik heb het over eigenwaarde en zelfvertrouwen.
Dat is essentieel: zelfrespect en zelfvertrouwen.

Wat denk je dat Sam Phillips in je zag, waardoor hij je een kans gaf?
Johnny Cash: Ik denk dat Sam Phillips de originaliteit en het verschil zag. Eigenlijk zei hij dat. Ik denk dat dat is waar het allemaal over ging met Sam Phillips en mij. Daarom zei hij: ‘Breng morgen wat muzikanten mee en laten we opnemen’, nadat hij me de eerste dag had gehoord. Hij hoorde iets dat anders was. Niet noodzakelijk iets dat goed of uitzonderlijk was, of zelfs erg goed, maar totaal anders. Hij had veel succes met het opnemen van mensen die anders klonken.

Dat is een talent op zich.
Johnny Cash: Als het werkt. Het is net een romanschrijver die veel schrijft. Als het zin heeft en logisch is, dan lezen mensen dat graag. Maar als het uitgeschakeld is in het linker veld en over de rand gaat, verlies je het. Hetzelfde met muzikaal talent, denk ik.

Johnny Cash: als je de luisteraar kunt vasthouden, houd dan hun aandacht vast, en je weet zeker dat je weet wat je doet, en weet dat je communiceert, je weet wel, de prestatie is communiceren. Je moet communiceren. Je hebt een liedje dat je uit je buik zingt, je wilt dat het publiek het in hun buik voelt. En je moet ze laten denken dat jij een van hen bent die ook daar met ze zit. Ze moeten kunnen relateren aan wat je doet.

Hoe doe je dat?
Johnny Cash: ik weet niet hoe je dat doet. Ik weet gewoon wanneer ik het doe en ik weet of wanneer ik het niet doe. Na 38 jaar ervaring weet ik meestal wel of het gaat werken of niet.

Heb je als songwriter genoeg zelfvertrouwen, ja, dat werkt, of is daar veel onzekerheid over?
Johnny Cash: Er is geen onzekerheid over mijn songschrijven.
Ik begin veel meer liedjes dan dat ik klaar krijg, want ik besef dat als ik erin kom, ze niet goed zijn. Ik gooi ze niet weg, ik leg ze gewoon weg, bewaar ze, haal ze even uit het zicht. Als ik een idee krijg voor een nummer, zou het weken of maanden in mijn gedachten blijven liggen, en dan op een dag, zal ik het schrijven. Songwriting is wat mij betreft heel vreemd. Het is niet iets dat ik kan zeggen, ‘Volgende dinsdagmorgen ga ik zitten en liedjes schrijven.’ Ik kan dat niet doen. Echt niet. Als ik zeg, ik ga naar het land en ga dinsdag in het bos wandelen, dan is de kans groot dat ik volgende week dinsdag een liedje kan schrijven. Creatieve mensen moeten worden gevoed vanuit de goddelijke bron. Ik doe. Ik moet gevoed worden. Ik moet opgevuld worden om uit te gieten. Echt moet.

Wat voedt je?
Johnny Cash: God en inspirerende mensen, zoals hier in de Academy of Achievement. Deze mensen inspireren mij.

Waar ben je het meest trots op?
Johnny Cash: Ik ben er het meest trots op dat God me, vandaag na alles wat ik heb meegemaakt, vandaag en vandaag nog met June Carter laat leven.

Heb je je ooit voorgesteld dat je een enorm succes zou krijgen?
Johnny Cash: Nee. Ik had geen idee, zelfs niet toen mijn eerste album werd uitgebracht. Twee of drie dagen lang hoorde ik het over een Shreveport, Louisiana radiostation spelen en ik dacht: ‘Dat is te ver weg, dat doet er niet toe, het is te ver weg van Memphis.’ Het duurde een paar maanden voordat ik me realiseerde dat de hele wereld daarbuiten was.

Had je problemen met het omgaan met succes toen het kwam?
Johnny Cash: Ja. Ik had veel moeite om met succes om te gaan. Ik denk dat het moeilijker was om ermee om te gaan dan falen zou zijn geweest. Ik had er moeite mee om ermee om te gaan. Ik had een eenvoudig leven en op de weg geleefd, omdat een entertainer allesbehalve eenvoudig is. Het is heel ingewikkeld, erg moeilijk, erg belastend, erg vermoeiend. Ik had mijn ups en downs, zoals goed gedocumenteerd is.

Welk advies zou je een jongere geven om een aantal van die valkuilen te vermijden?
Johnny Cash: Ik hoorde een spreker praten over drugs, alcohol, kunstmatige stimulatie en het instant-gratificatiesyndroom. Hij zei, de jeugd wil erom te vragen, met al zijn vuur en energie, enthousiasme, uitbundigheid, gretigheid en honger. Jeugd moet niet vertroeteld worden door een chemische stof of iets dergelijks. Iemand van mijn leeftijd kan dat ook gemakkelijk weten, maar de jeugd is te geweldig om mee te rommelen terwijl je het hebt.

  Was er een leraar die je bijzonder inspireerde? Was school belangrijk voor je?
Johnny Cash: Ja, ik studeerde af van de middelbare school in 1950, in een klein stadje in Arkansas. Eigenlijk was het de grootste, wat zij noemen, coöperatieve school in de staat. Voor een klein plattelandsdorp waren er 1.100 studenten op deze school. En ik ben afgestudeerd als vice-president van mijn klas. Ik was niet zo heel erg scholastisch, omdat ik in die tijd veel gedichten en verhalen en liedjes aan het schrijven was, en ik had meer moeten studeren. Maar school was erg belangrijk voor mij. En ik was zo teleurgesteld in mezelf dat ik niet echt goede cijfers maakte in wiskunde. In alle andere vakken heb ik het heel goed gedaan. Maar school was erg belangrijk voor me. Mijn ouders, mijn moeder en vader, ik denk dat ze beiden een opleiding tot de achtste klas hadden, wat voldoende was voor wat ze toen met hun leven deden. Maar ze wilden me, en ze boorden me in, ik moest afstuderen van de middelbare school. College was een andere hoop die bijna onbereikbaar was voor een katoenteeltjongen. Er was geen geld voor de universiteit en de Koreaanse oorlog brak uit, dus ik ging bij de luchtmacht.

Zou je een kind vandaag vertellen dat school belangrijk is?
Johnny Cash: ik heb waarschijnlijk het equivalent van college gehad op de wegen die ik sindsdien heb gereisd, maar het zou geweldig zijn geweest om van de middelbare school naar de universiteit te gaan om muziek en literatuur te studeren.

Wat zijn je doelen nu?
Johnny Cash: ik stel mijn doelen nu niet te hoog, op dit moment in mijn leven. Mijn doelen zijn gewoon elke dag leven en blijven doen wat we doen. June en ik werken hard en we reizen meer dan we echt willen, maar we doen precies wat we nu echt willen doen met ons leven. Het is misschien niet het geval over een jaar vanaf nu, of over vijf jaar, maar nu doen we wat we willen doen met ons leven. We acteren een beetje. We deden een tv-western waarin we allebei zaten. We hebben zeven films gedaan voor de televisie en dat doen we nog steeds af en toe. We doen tv-specials. We verschijnen in Washington voor de viering van de Vierde Juli. Dat soort dingen, en net als de Academy of Achievement, zijn voor ons hoogtepunten van het jaar.

Kun je praten over wat je huwelijk voor jou heeft betekend?
Johnny Cash: Het grote ding is de muziek in mijn leven, we hebben het gedeeld. We delen een huwelijk en we delen de weg, we delen de slaapkamer, we delen achter het podium, op het podium delen we de muziek, het gevoel, en de emotie en de vreugde ervan, weet je. En de pijn en het verdriet ervan. We delen de liefde van onze kinderen. Het zou vreselijk eenzaam zijn om iemand niet te hebben om die dingen te delen. En zij is niet alleen een dame met wie ik mijn leven deel, maar zij is mogelijk de persoon die verantwoordelijk is voor mijn leven. Zij en God. Omdat ze op een moment in mijn leven meeging dat ik aan de  zelfvernietig was en ze zag wat ik mezelf aandeed en ze hielp me er weer bovenop te komen. En sindsdien hebben we gevochten en hard gewerkt om onze voeten op de grond te houden. Maar zoals ik al zei, vandaag is een goede dag.

Als je kon praten met iemand die je nooit hebt ontmoet, maar hebt bewonderd, wie zou dat zijn en waar zou je het over hebben?
Johnny Cash: Ik zou graag op de berg hebben gezeten toen Jezus predikte. Ik zou graag hebben willen luisteren. Het is geweldig om nog steeds zijn woorden te horen. Ik zou graag John Wilkes Booth hebben gesproken en hem hebben gevraagd: ‘Waarom?’ om mijn eigen nieuwsgierigheid te bevredigen. Ik zou graag met Pontius Pilatus willen praten. Ik zou graag met de apostel Paulus willen praten. Ik zou graag met koning John willen praten, ten tijde van de Magna Carta, en kijken wat de reactie van het gewone volk was.

De Bijbel is erg belangrijk voor je.
Johnny Cash: ik heb een boek geschreven met de titel Man In Black en ik heb het opgedragen aan E.J. Voerman. Dat is de vader van mijn vrouw, die me leerde het Woord lief te hebben. Hij was een theoloog en hij bracht me aan de Bijbelgeschiedenis en de Bijbelcommentaren. Ik ontdekte de vreugde van het ontdekken van spirituele waarheden, en het is een grote vreugde. De Bijbel is de bron van de grootste vreugde.

Welke impact heeft dat op jou gehad?
Johnny Cash: Het is een geweldige morele stabilisator in een wereld waarin amok is. Het is een anker voor mijn eigen geweten, mijn eigen geest en mijn eigen leven.
Het houdt mijn voeten op de grond. Het geeft het antwoord op elk probleem dat je tegenkomt, als je ernaar op zoek bent.

Het geeft antwoord op de vraag: waarom?
Johnny Cash: God houdt van ons. Dat is waarom hij ons heeft geschapen en ons de vrije wil heeft gegeven. Zoiets als een boer die naar zijn kippen kijkt om te zien wat ze gaan doen. Het verlangt van ons dat we allemaal bij hem terugkomen.
Dat is de manier waarop ik denk, dat is mijn God.

Ik heb je het ‘The Cowboy’s Prayer’ horen reciteren. Kun je ons vertellen wat dat voor jou betekent?
Johnny Cash: Het werd geschreven door een man genaamd Badger Clark, in de jaren ’30.
Ik herinner het me niet allemaal uit mijn hoofd. Maar je kunt de zinnen ervan krijgen:
“Heer, ik heb nooit geleefd waar kerken groeien.
Ik heb de schepping beter lief gehad zoals het stond.
De dag dat je het zo lang geleden hebt voltooid,
Je hebt je werk bekeken en het goed genoemd.
Anderen schenen jou in het licht te vinden
Dat dwarrelde door getinte ruiten
En toch voel ik je aanwezigheid hier vanavond
In dit vage, stille sterrenlicht op de vlakten. ‘
Dat hoort bij ‘The Cowboy’s Prayer’.

Dat spreekt van de natuur en Gods aanwezigheid.
Johnny Cash: Ja. Iemand vertelde me dat een andere definitie van God ‘buiten is’.

Welke kenmerken zijn het belangrijkst voor succes?
Johnny Cash: ik zou een heleboel goede zinnetjes kunnen gebruiken, zoals: ‘Ken je eigen zelf’, ‘naar je eigen zelf kijken’. Eigenwaarde en doorzettingsvermogen en zelfvertrouwen zijn allemaal belangrijk, maar het eerste is om te weten wat je wilt doen. Stel dat doel daar en verlies het nooit uit het oog, en werk ernaar toe. En weet dat er zijwegen en zijsporen zijn, maar blijf volharden en ga door en doe wat je weet dat je wilt doen.

Hoe weet je wat je wilt doen?
Johnny Cash: Een persoon weet wanneer het zich gewoon goed lijkt te voelen, iets wat ze willen doen. Gevoel heeft er nog steeds veel mee te maken.

  Instinct is heel belangrijk voor jou.
Johnny Cash: Instinct is van vitaal belang, ja. Luister naar je hart.

Index>